Nieuws

‘Berkumloop was meer dan een wedstrijd’
Gepubliceerd op zondag 1 september 2013 om 12:58

“De 23ste editie van de Salverda Berkumloop was meer dan een hardloopwedstrijd. Het heeft er voor gezorgd dat mensen weer een doel in hun leven hadden of hebben gekregen.” Dat zegt Wilco Voulon van Autisme Sportief, die afgelopen dinsdag volop genoot van de Berkumloop en in het bijzonder van de deelnemers Hans Lindeboom en Serdar van Erp. “Winnen is… weer een doel hebben in je leven!”

“Een paar uur voor het startschot van de Salverda Berkumloop kwam ik Hans Lindeboom tegen in de hardloopwinkel van Eddie Sevink. Hans moest een paar zogenaamde hardloopsteunkousen hebben voor zijn blessuregevoelige kuiten. Het gesprek ging al snel over de Salverda Berkumloop en ik vroeg Hans met welk doel hij ging lopen. Het antwoord van Hans raakte mij, mede door zijn doffe blik: ‘Ik heb geen doel’. De ‘blanke Keniaan’ uit ’s Heerenbroek, die in 2011 in Berkum nog de snelste Nederlander was op de 10 kilometer met een toptijd van 33 minuten en 36 seconden, had nu geen doel”, aldus Voulon, die nog goed weet dat Lindeboom een paar jaar geleden superieur was. Er leek de snelle BB-loper niets in de weg te staan voor een succesvolle hardloopcarrière. Maar toen kreeg hij te maken met blessureleed. Net wanneer de ene blessure over bleek te zijn, kreeg hij weer te kampen met een nieuwe blessure. Ondanks dat bleef Lindeboom hardlopen en hield hij geloof in eigen kunnen.

“In de winkel gaf Hans te kennen dat hij zijn trainer Berthold Berger een bericht had gestuurd dat hij wel een BB-loper naar een goede tijd wilde hazen. En toen vertelde ik hem het verhaal van Serdar. Een 19-jarige deelnemer van Stichting Autisme Sportief, die in juni 2013 de hardloopsport heeft ontdekt. Sindsdien loopt hij drie keer in de week verschillende afstanden, van 5 tot 15 kilometer. Sport, in combinatie met intensieve begeleiding, is een middel om hem te ondersteunen naar zelfredzaamheid. Ik vertelde Hans ook dat Serdar ontzettend gemakkelijk loopt, ondanks het feit dat hij nog nooit specifiek op snelheid en techniek heeft getraind, en dat de Berkumloop zijn allereerste hardloopwedstrijd wordt.” Op dat moment gebeurde er volgens Voulon iets moois. “De ogen van Hans kregen weer glans. Glunderend en met volle overtuiging vroeg de voormalig topatleet: mag ik hem hazen vanavond?”

Dat leek Voulon een uitstekend plan, maar wel in goed overleg met zijn pupil. “Ik wilde Serdar goed voorbereiden op deze begeleider voor zijn eerste hardloopevenement en vroeg hem naar kantoor te komen. Ik liet hem meteen een foto van Hans zien. Zijn reactie: ‘Dat is Hans! Die ken ik wel, want daar heb ik mee gewerkt in een supermarkt. Hij kan heel hard lopen!’ Voor ons alle drie een bevestiging van onze overtuiging dat toeval niet bestaat.” Omstreeks 18.00 uur kwamen de heren in Berkum bij elkaar. “Al in de eerste blikken van Serdar en Hans naar elkaar was vertrouwen en rust te vinden. We deden met ons drieën onder leiding van Hans de warming-up, zoals deze hem door Berthold Berger is aangeleerd. Het werd 19.00 uur, tijd om te starten voor de 5 kilometer. Hans leidde Serdar naar een goede startpositie en als een ervaren begeleider zorgde hij er voor dat zijn pupil kon presteren.”

Door de bomvolle straten van Berkum, gevuld met publiek en enthousiaste lopers, weken Hans Lindeboom en Serdar van Erp geen moment van elkaars zijde. “Na drie maanden leuk en gezellig hardlopen kon Serdar eindelijk doen wat hij graag wilde: zijn prestatiedrang laten gelden. Onder leiding van Hans werd na 19 minuten en 16 seconden gefinisht. Serdar ontving na deze topprestatie de aanmoedigingsprijs van de organisatie. Na de finish zag ik twee glunderende sporters, die trots met elkaar op de foto gingen. Ik zag blijdschap in de ogen van de ouders van Hans Lindeboom, misschien wel hetzelfde gelukkige gevoel als die keer dat ze hun zoon in 2011 in een toptijd zagen finishen. Ik zag trots en blijdschap in de ogen van de moeder van Serdar. En ik zag liefde en blijdschap in de ogen van de vriendin van Serdar. Het was een avond om nooit te vergeten. Omdat sport verbindt.”